دنياي شطرنج

وقتي فرماندهي نيروها را به عهده ميگيري ابتدا تصور ميكني امير و سردار سپاهي شدي كه حيات و مماتش در كف با درايت توست. هر چه پيشتر ميروي، بيشتر احساس اميري ميكني. كم كم از دست دادن يك پياده نظام احساساتت را جريحه دار ميكند تا اينكه نوبت كيش و ماتها فرا ميرسد. با هر كيش تا سراشيبي سقوط گام برميداري و با هر رفع كيشي، خوني تازه در شريانهاي سپاهت تزريق ميشود تا سرانجام به كمك همان پياده نظام كوچك و مهجور، طعم شيرين پيروزي را زير زبانت ميچشي. حالا ديگر وقت انداختن باد به غبغب است؛ باد انداختن هم دارد. پيروزي آن هم در يك نبرد تن به تن، آنجا كه انديشه ها به جان هم مي افتند و حرف اول و آخر اين مبارزه را در همان صفحه دو رنگ 64 خانه روشن ميكنند.
جنگ و كشمكش در سكوت، مبارزه اي جدي در صفحه اي با 64 خانه سياه و سفيد مانند مرگ و زندگي، با 16 مهره براي هر بازيكن، حكومت قوانيني ساده و سخت. اگر مهره اي را لمس كردي ناچاري مهره را حركت دهي. نبردي بر پايه منطق و سياست كه شانس در آن دخالتي ندارد. محاسبات پيچيده، تجسم صفحه بعد از حركت، پيش بيني حركت بعدي حريف و اهميت زمان در شطرنج اشتباه جايي ندارد.ورزشي چنان مسحور كننده كه فعالترين و پرجنب وجوشترين كودكان را ميتواند چند ساعت بر جاي خود ميخكوب كند و به تفكر وادارد.
برخي معتقدند شطرنج ابداع ايرانيان است و برخي نيز آن را ابداع هنديها ميدانند. تاريخچه شطرنج به درستي معلوم نيست و اختراع آن را به يونانيان، روميان، بابلي ها، مصريان ، ايرانيان، چيني ها و اعراب نسبت داده اند. آنچه كه امروز مقبول است اين كه شطرنج در اصل هندي بوده و از آنجا به ايران آمده و از ايران به اعراب منتقل شده و از آنجا به اروپا رفته است. هر روز بر تعداد علاقه مندان به شطرنج در جهان اضافه ميشود. به طوري كه اكنون در جهان ميليونها نفر شطرنج بازي ميكنند. شطرنج را مبارزهاي مدني ميدانند. چنانكه حتي در جهت صلح و بشردوستي در جامعه از آن بهره مي برند.

Powered By :